Living the disruptive age: Internet of Babies

Living the disruptive age: Internet of Babies

Brabbelende baby’s en zwangerschapstesten. Ik kan er niet omheen. Elke keer als ik een filmpje op YouTube bekijk, word ik geconfronteerd met beelden van de blije baby’s van Pampers of de “ik wist binnen twee weken al dat ik zwanger ben” uitslagen van Clearblue. Ik zal wel in het profiel passen waar YouTube zijn reclameblokken op verkoopt: vrouw en 27. Het feit dat ik single ben, nog zeker niet klaar ben voor het ouderschap en me alleen maar continu zorgen zou maken, wordt in deze profielbepaling niet meegenomen. Gelukkig kunnen veel van die zorgen tegenwoordig gemakkelijk weggenomen worden.

Het begon met de eerste uitgebreide babymonitors. Waar ouders het vroeger moesten doen met een krakend geluid uit een slechte speaker, heeft de gemiddelde babymonitor tegenwoordig niet alleen beter geluid maar ook minimaal een HD-camera en microfoon. De baby kan van afstand gemonitord worden en zelfs gesust. Maar dit is niet de enige digitale innovatie op babygebied, want ook zorgen als: slaapt de baby wel goed, ligt de baby niet op zijn buik en is de baby niet te warm of koud zijn allemaal verleden tijd. De oplossing: baby wearables!

Wearables voor baby’s

Een van de eerste en meest succesvolle voorbeelden is de Mimo Smart Monitor. De Mimo is een onesie die de baby’s slaapritme, ademhaling, lichaamspositie en activiteitsniveau meet en naar je smartphone verzendt. De Mimo kan dus niet alleen laten zien of de baby goed slaapt, maar stuurt ook pushberichten als er waarden afwijken, bijvoorbeeld bij een stop in de ademhaling. Daarnaast zoekt Mimo aansluiting met andere smart tools. Zo is het mogelijk om Mimo te verbinden met de NestCam en Nest Learning Thermostat. Hierdoor kan je de baby ook bekijken via je smartphone en als de baby het warm heeft, kan je de temperatuur in de kamer verlagen. Beste van de Mimo is nog: de onesie is beschikbaar in roze, geel en blauw!

Mimo is niet de enige die deze markt betreedt, er zijn vele andere voorbeelden. Zo is er de MonBaby die naast een waarschuwing bij een stop in ademhaling ook een waarschuwing geeft wanneer een kind in de buurt van een gevaarlijk gebied komt. Owlet doet ongeveer hetzelfde voor ademhaling, maar meet dit via een sokje in plaats van een knoop op de kleding. Daarnaast zijn er nog smart baby tools die je ook kunt gebruiken als de baby wakker is zoals de BabyGigl. Deze slimme babyfleshouder meet precies hoe vaak, hoe veel en hoe lang een baby heeft gedronken.

Praten met je dino of Barbie

Maar ook nadat je baby uit de luiers is, blijven er genoeg toepassingen die jonge ouders kunnen ondersteunen. Neem de Hello Barbie. De pratende Barbie kent duizenden zinnen en geeft niet zomaar een reactie. Gesproken tekst wordt door de Barbie opgenomen en via Wi-Fi gestuurd naar het Amerikaanse bedrijf ToyTalk. Hier wordt de tekst geanalyseerd en wordt automatisch de juiste reactie gekozen. Kinderen voeren een echt gesprek in perfect grammaticaal Engels. De groene dinosaurus van Cognitoys gaat zelfs nog iets verder. Deze dinosaurus kan namelijk real-time elke mogelijke vraag beantwoorden. Via een online kennis database haalt de door IBM Watson gestuurde dinosaurus het beste antwoord op. Leuk voor kinderen en ook nog eens leerzaam.

Noodzaak?

De tools zijn natuurlijk bedoeld om de bezorgde, onzekere jonge ouder een handje op weg te helpen en slaan bij deze doelgroep zeker aan. De eerste oplage van Mimo, dat verkocht wordt via Baby-R-Us, was al binnen zes weken in heel Amerika uitverkocht. Ook de groene dinosaurus doet het goed. Toen in 2015 een Kickstarter werd opgezet voor het project, werd het wervingsdoel van $50.000 al binnen een dag gehaald.

Toch is er ook een keerzijde aan dit soort producten. Niet alle producten zijn misschien even nuttig. Zo werkt Pixie Scientific aan een slimme luier die de hoeveelheid en inhoud van ontlasting meet. Ik mag dan zeker geen expert zijn wat baby’s betreft, maar een luieralarm lijkt me toch een beetje overbodig. Dat die vol is, is meestal wel duidelijk. Daarnaast moet een ouder zich misschien ook afvragen voor welke doeleinden je de wearables gebruikt. Want een wearable die een baby of peuter trackt is misschien handig voor ouders, voor kinderen is het voordeel op den duur ver te zoeken. De gemiddelde tiener zal het minder leuk vinden als zijn of haar moeder binnen komt vallen omdat je hartslag toch ineens bijzonder hoog is terwijl je met die “klasgenoot” “film” zit te kijken op je kamer…

Verder liggen dit soort tools ook gevoelig qua privacy en veiligheid. Als ouder wil je graag zoveel mogelijk van je kind weten, maar je wilt niet dat anderen hier zomaar toegang tot hebben. En dit is zeker geen onrealistische angst. In november van 2015 werd de database van VTech gehackt, een Chinees bedrijf dat vooral kindertablets en junior gadgets maakt. Geschat wordt dat de hackers toegang hebben verkregen tot de data van 6,4 miljoen kinderen (NOS).

Het is nog maar de vraag dus of Internet of Things (IoT) extra veiligheid biedt of juist het tegenovergestelde. En is het daarnaast echt nodig? We zijn generaties lang opgegroeid zonder deze tools en dat lijkt dat over het algemeen ook goed te gaan. Hoewel veel jonge ouders in het begin misschien onzeker of onwennig zijn, schijnt het ouderinstinct het al vrij snel over te nemen. IoT biedt misschien behulpzame tools, maar is niet per se noodzakelijk. De meeste nieuwe ouders die ik ken, hebben deze dan ook niet klaarstaan. Gelukkig zijn dit, ondanks YouTube’s verwachtingen, voor mij voorlopig nog zorgen voor later.