Het einde van de deeleconomie?

magnus-deeleconomie-grasmaaier

Na een reeks positieve ervaringen met peer-to-peer platforms is Arjen Krom een heuse deel-evangelist geworden. Als oude gewoontes de kop op steken, begint hij toch te twijfelen aan zijn nieuwe geloof. Is dit het einde van de deeleconomie?

Tijdens onze verbouwing afgelopen jaar leerde ik Peerby pas echt goed kennen. Ik leende voor het afkoppelen van de oude radiatoren een enorme Bahco van Frans, een ex-automonteur. Hij stond erop niets hiervoor te willen ontvangen. Ik leende voor het verwijderen van stucwerk de nooit gebruikte, gloednieuwe breekhamer van Michiel. Hij had zijn badkamer ooit willen verbouwen, tot hun tweeling geboren werd. Een fles rode wijn volstond. Het mooiste was nog dat ik dankzij Peerby Dorien, mijn oude juffrouw Frans van de middelbare school, opnieuw ontmoette. Ik leende haar aanhanger voor onze verhuizing. Uiteraard in ruil voor een heerlijke fles Sauvignon. Al deze leenacties creëerden vrijwel direct bij mij het gevoel iets terug te willen doen voor de community. Onze grasmaaier en kruiwagen zijn gedurende de verbouwing dan ook veelvuldig uitgeleend. Maar ik moet eerlijk zijn, na de verbouwing was al die aandacht voor het mooie platform snel voorbij. Ik keek niet meer op de site en niet meer in de app.

Op een dag, lang nadat het laatste bouwstof was neergedwarreld, zag ik een antieke kledingkast op Marktplaats. Het laatste meubelstuk om de slaapkamer écht af te maken. De verkoopster in kwestie ging haar loods van de hand doen, dus ik moest dezelfde dag de kast nog bij haar ophalen. Ik had direct een aanhanger nodig, maar de ervaring met Peerby was dat een reactie niet à la minute was af te dwingen. Tegen mijn -nieuwe- principes in huurde ik een aanhanger. En het zette mij aan het denken. Ik ben opportunistisch en ik ben opportunistisch. Delen doe ik klaarblijkelijk vooral wanneer het mijzelf iets oplevert of zelfs pas nádat het mij al iets heeft opgeleverd. Daarnaast ben ik zo ongeduldig dat ik overstap op een ‘ouderwetse’ transactie wanneer ik direct iets nodig heb. Ik zag een toepasselijke term voorbijkomen: de on-demand economy.

Het gaat hier volgens mij om een trend. Op oorspronkelijke ‘deelplatformen’ als Airbnb wordt inmiddels net zoveel gevraagd als voor een normale hotelkamer. Gunstig voor verhuurder, maar minstens zo gunstig voor het platform zelf. Uber kan wellicht nog concurreren met de normale ritprijs van een taxi, maar het staat niet direct meer in lijn met haar oorspronkelijke idealen. En ook hier de welbekende strijkstok. Zelfs voor gratis platformen geldt dat er inkomsten tegenover uitgaven moeten staan. Er worden immers kosten gemaakt met apps, sites, emailmarketing en ontwikkeling daarvan. Ook Peerby gaat gebruikers geld vragen voor eigen verhuur en verkoop van verzekeringen op uitgeleende spullen. Het tragische is, ook ik ben debet aan deze ontwikkeling.

Maar er is nog hoop. En zelfs dichtbij. Zo delen mijn stadsgenoten binnenkort hun woonkamers tijdens huiskamerfestival Gluren bij de Buren. Dé kans om nieuwe artiesten en buren in een middag te leren kennen. En onlangs introduceerde Nextdoor, een soort Facebook voor buren, na de Verenigde Staten hun platform ook in Nederland. De keuze voor Nederland was overigens simpel volgens de oprichters. De gemeenschapszin is hoog en Nederlanders houden van gratis spullen.